دنیای روانشناسی

اعتماد به نفس وموفقیت درکودکان
نویسنده : بتول سید حیدری - ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱۱/۱۱

یکی  ازدلایل توجه زیادی که به اعتماد به نفس می شود این تصور است که ممکن است ضعف بعضی ا زکودکان درمدرسه ناشی از کمی اعتماد به نفس شان می باشد . چندین برنامه ی تربیتی برای بالا بردن اعتماد به نفس کودک به این امید طرح ریزی شده که بتواند عملکرد اورا درمدرسه هم پیش ببرد . چنین برنامه هایی عموما ناموفق از کار درآمده است . ( شایرر وکرات . 1979 )


یکی از دلایل آن از منظرمارویا وهمکاران این است که احساس خوبی که کلا کودک درمورد خودش دارد به اندازه ی احساسی که در مورد توانش شناختی یا تکالیف درسی اش دارد ، همبستگی آشکاری با عملکرد درسی او ندارد. این برنامه ها درتشخیص این که کودک ممکن است در قلمروهای مختلف در مورد خود ش احساسات متفاوتی داشته باشد ناموفق بوده اند.

همان طور که قبلا گفتیم ؛ جای تعجب نیست که اگر کاری کنیم که کودکان در مورد مهارت های ورزشی از خود خشنود باشند این خشنودی در احساسی که در مورد توانایی خود در درس ریاضی دارند تاثیری نگذارد .

دومین دلیل ناموفق بودن برنامه های تربیتی این است که اعتماد به نفس بیشتر معلول پیشرفت در مدرسه است نه علت آن . ( مارویا ، روبین  وکنیگر بری . 1981)

کودکان انسان هایی منطقی هستند ـ البته گاهی ـ و در مورد توانش خود با توجه به عملکرد گذشته شان قضاوت می کنند . اگر صرفا به آنان بیاموزیم که چه طور درباره ی خودشان احساس خوبی داشته باشند ، احتمالا ترس از شکست درآنان کاهش می یابد. وهمین تاثیرات مثبت دیگری نیز در بردارد. ولی این روش برای تغییر عملکرد کودکانی که از لحاظ  تحصیلی ضعیف اند ، چندان فایده ای ندارد.

 


comment نظرات ()